Medycyna tybetańska

gSowa Rigpa – Tybetańska Sztuka Uzdrawiania

Korzenie medycyny tybetańskiej sięgają starożytnego królestwa Shangshung w centralnej Azji oraz Buddy Tonpa Shenrab Miwoche religii Bon, urodzonego w tym królestwie ponad 17977 lat temu.

Religia Bon nie jest jedynie tradycyjną religią szamańską, ale zasadniczo starożytną formą buddyzmu.

Medycyna tybetańska, którą znamy dzisiaj, została uformowana w siódmym wieku naszej ery, za panowania tybetańskiego cesarza Songtsan Gampo. Zaprosił on do Tybetu wielu wybitnych medyków z Indii, Persji i Chin. Stworzyli oni syntezę swoich systemów medycznych z lokalną medycyną tybetańską. Szczególnie dużą rolę odegrał w tym system medycyny galeńskiej zapoczątkowany przez Galena nadwornego medyka cesarza Marka Aureliusza w drugim wieku naszej ery. Istotny wkład miała także indyjska Ajurweda. Medycyna chińska nie pozostawiła znaczącego śladu na systemie medycyny tybetańskiej.

Głównym tekstem zawierającym nauki medycyny tybetańskiej są Gyud-shi – cztery tantry medyczne. Ostateczny tekst tych tantr, używany do dzisiaj, został uzupełniony i sfinalizowany w dwunastym wieku naszej ery, przez młodszego Yuthoka Yonten Gonpo, jednego z najwybitniejszych medyków tybetańskich wszech-czasów.

Mój nauczyciel, 104th Gaden Tripa Kyabje Jetsun Lobsang Tenzin Palsangpo (http://tibet.net/2017/06/his-holiness-the-dalai-lama-appoints-the-104th-gaden-tripa/), udzielił mi inicjacji z zakresu praktyki Buddy Medycyny i skierował na studia do Szwajcarii do najwybitniejszego medyka tybetańskiego naszych czasów profesora Pasang Yonten Arya Tendi Sherpa (https://www.tibetanmedicine-edu.org/index.php/dr-pasang-y-arya/12-curriculum). Po latach intensywnych studiów profesor Passang przyjął moje końcowe egzaminy teoretyczne i praktyczne w 2016 roku. Jestem jedynym uczniem profesora Passanga praktykującym w Polsce. Otrzymałam także inicjacje i nauki praktyki Sandzie Men Lha – Buddy Medycyny tradycji Bon, od Chongtula Tenzin Namgyala Rinpoche (https://www.bonshenling.org/chongtul-rinpoche).

Metody Diagnostyczne

Jest wiele metod diagnostycznych w medycynie tybetańskiej umożliwiających wgląd w stan ciała, jego organów i do pewnego stopnia także stanu umysłu i karmy człowieka, który jest badany. Głównymi metodami diagnostycznymi, których używam w mojej praktyce są: czytanie pulsu, ocena próbki moczu, ocena języka, oczu oraz uszu. Gdy jest to konieczne uzupełniam diagnozę oceną tęczówki oka oraz współczesnymi testami laboratoryjnymi włącznie z testami genetycznymi.

Terapie z zakresu medycyny tybetańskiej używane w mojej praktyce:

  • Moksa – technika ogrzewania określonych punktów na ciele przy pomocy tlących się ziół. Technika ta nie opera się na systemie meridianów i jest zupełnie niezależna od chińskiego systemu moksy. Tybetańska moksa jest oparta o szereg punktów na ciele nazywanych sang, które stanowią bramy energetyczne ludzkiego ciała.
  • Hor-me – aplikacja ciepłych lub gorących, ziołowo – tłuszczowych saszetek, na wybranych punktach ciała; Hor-me jest często łączona z fomentacją.
  • Stawianie baniek – technika praktykowana w wielu tradycjach medycznych, w medycynie tybetańskiej jak i naszej polskiej medycynie tradycyjnej. Podstaw stawiania baniek uczyła mnie moja babka. Jest to jedna z terapii przekazywanych z pokolenia na pokolenie w mojej rodzinie. Profesor Passang uzupełnił i poszerzył moja wiedzę w tym zakresie.
  • Fomentacja – aplikacja zimnych lub gorących okładów przy użyciu rożnego rodzaju materiałów (wyciągi, oleje, sole, kamienie itp) na wybranych częściach ciała.
  • Masaż kunye – masaż określonych punktów i linii na ciele, szczególnie pomocny w sytuacji gdy osoba obarczona jest wysokim poziomem stresu lub niepokoju.

Terapie wyróżnione powyżej to te, które najczęściej stosowane są w praktyce. Mogą być one, w miarę potrzeby uzupełniane innymi rzadziej stosowanymi terapiami z zakresu medycyny tybetańskiej.